RSS  

بنام خدا

بنام خدا

بررسي و چگونگي اتاق خواب ميهمان

بخش اول: استفاده از امكانات موجود

ما ايرانى ها معمولاً از آمدن ميهمان هميشه استقبال كرده ايم و آمدن ميهمان و پذيرايى از آن را يك اتفاق ميمون مى دانيم. بعضى از ميهمان هاى ما از شهرهاى ديگر كشور ميهمان ما مى شوند و طبيعتاً شب را هم ميهمان ما هستند.

 اما هميشه تدارك ديدن سفره چند رنگ و پذيرايى بدون توقف نشانه ميهمان نوازى نيست. آماده كردن فضايى براى استراحت ميهمانان ما شايد فضايى راحت تر را براى ميهمانان ما فراهم كند.
ما اگر اتاق يا بخشى از خانه را پيش از رسيدن ميهمان ها آماده كنيم ، قطعاً پذيرايى از ميهمانان براى ما هم ساده تر مى شود. اما اينكه چه كارهايى بكنيم تا به هنگام آمدن ميهمان، پذيرايى هم براى ما آسان شود و هم براي ميهمان ، ميتوانيم از  نکات زير استفاده نمائيم.

 ما مى توانيم اتاق كار، اتاق كودك و يا گوشه اى از خانه را به اين امر اختصاص دهيم. راه هاى زير هم مى تواند ما را بيشتر كمك كند.

- اضافه كردن يك تخت مناسب: اضافه كردن تخت به معنى استفاده از تشك يا تخت خواب است. معمولاً استفاده از صندلى هاى تخت شو يا كاناپه هاى بزرگ براى استفاده در چنين مواردى بسيار نامناسب است.
- فضاى مناسب: بعضى از افراد عادت دارند وسايل را از داخل چمدان خارج نكنند و از داخل همان استفاده كنند. اما بعضى ديگر معمولاً وسايل را از داخل ساك و چمدان خارج مى كنند. پس بايد كمد و يا كشويى مخصوص لباس ها براى ميهمانان خالى كرد. بايد روى ميز اتاقى كه در اختيار ميهمانان قرار مى دهيم را خالى كنيم تا وسايل شخصى را روى آن قرار دهند.

- جزئيات: قرار دادن بعضى وسايل از اتكاى ميهمان به ميزبان جلوگيرى مى كند. به طور مثال قرار دادن يك ساعت زنگ دار به ميهمان كمك مى كند تا هر ساعتى كه لازم بود، خودش بيدار شود. هر يك از وسايل زير را هم اگر اضافه داريم در اختيار ميهمانان قرار دهيم. پنكه، تلفن و تلويزيون. البته اگر در خانه از آن اضافه باشد.
-در مورد دستشويى و حمام هم اين كار يعنى احترام به ميهمان ها. قرار دادن يك صابون اضافى، شامپو و حوله دست و صورت، در صورتى كه ميهمان اين وسايل را همراه نداشته باشد، او را خوشحال خواهد كرد.
- حريم شخصى براى ميهمان: مشكل اصلى همه ما اين است كه گمان مى كنيم لحظه اى نبايد ميهمان را تنها گذاشت و در تمام لحظات در اتاقى كه به او اختصاص داده ايم كنارش باشيم. قبل از اينكه او به شما بگويد مى خواهد مختصر استراحتى كند، يا كمى مطالعه كند، ما بايد پيشنهاد بدهيم.
چند پيشنهاد زير را هم براى ايجاد يك فضاى خصوصى براى ميهمانان خود در نظر بگيريم.

- بعضى از درها را ببنديم. اگر خانه خود را تغيير شكل داده يا از ابتدا به شكلى بوده كه بخش هاى مختلف آن به وسيله درهاى زياد به هم متصل مى شوند، بعضى از درها را ببنديم. به طور مثال اگر حمام ، هم از اتاق راه دارد و هم از سمت سالن پذيرايى، در سمت سالن را ببنديم.
- كليد اضافى: براى ميهمان هايى كه چند روزى قصد اقامت دارند. پيشنهاد مى شود كليد اضافى خانه را در اختيار آنها قرار دهيم. به اين ترتيب هم ما به عنوان ميزبان و هم اينکه ميهمان ما راحت خواهند بود.
- براى ميهمان خود وسايل آشپزخانه را دم دست و دسترسى به مواد نوشيدنى و خوردنى را در سهولت قرار دهيم. به اين ترتيب ميهمان براى نوشيدن يا خوردن چيزى دچار رودربايستى نمى شود. حتي در صورت امکان ميتوانيم يک يخچال در اتاق خواب ميهمان قرار دهيم ، چرا که ميهمان ، در هر مقطعي از شب ميتواند از امکانات يخچال از قبيل خوردن آب خنک ، خوردن ميوه و يا گذاشتن دارو و ساير موارد ، بدون مزاحمت به صاحب خانه ، بهره مند گردد.
- وسايل شست وشوى لباس هم در اختيار ميهمانان قرار دهيم. اين كار به ميهمانان امكان شستن لباس هايشان را مى دهد. اتو و ساير وسايل مورد نياز را هم در دسترس قرار دهيم. قطعاً لباس هاى ميهمانان در ساك يا چمدان چروك شده است.

 
بنا براين داشتن گنجه و کمد به اندازه کافي در اتاق خواب ميهمان ، ضروري به نظر ميرسد و همچنين ميز مطالعه و با صندلي و محتويات روي ميز ، از قبيل چراغ مطالعه و تلفن و لوازم تحرير.

بخش دوم: پيش بيني و طراحي فضا براي اتاق خواب ميهمان

و حس قدرداني در ميهمان را نسبت به شکوه و عظمت خانه و صاحب خانه و نعمت هاي خداوندي ، بيدار و زنده خواهد کرد.

بنام خدا

آرشيتكت لوكوربوزيه

شرح مختصري از تاريخچه زندگي ، سبك ، تجزيه و تحليل آثار وي

شارل ادوارد ژانره  معروف به لوكوربوزيه ، پدر معماري و يكي از پيشگامان معماري مدرن ، ( مدرن متعالي) ، آرشيتكت ، مهندس و معمار معروف سوئيسي فرانسوي ، قرن بيستم ، در 4 مي سال 1897 قدم به عرصه وجود نهاد . او در دفتر دو تن از معروف ترين معماران آن دوره در اروپا، يعني اگوست پره و پيتر بهرنز به مدت چند سال كار كرد و سپس به بالكان، آسياي صغيير ، يونان و رم سفر نمود.  

بنام خدا

تكنيك درمعماري

تكنيك به خودي خود و بطور قطع به خلق يك بناي زيبا نمي انجامد ، اما چارچوبي ايجاد ميكند كه خود بنياني بدست ميدهد ، داراي وحدتي ارگانيك ، كه تخيل معمار ميتواند با آن كارها كند و در عين حال در گنجينه اي از الهامهاي هنري طبيعت را به روي او مي گشايد و اصلي راهنما در اختيار او ميگذارد كه به مدد آن هر گز ممكن نيست كارش يكسره ، رياكارانه و ناساز يا فاقد مايه اصلي معقولي باشد و ظرافتها و هارمونيهايي كه اوج ميگيرند و در هم مي آميزند ، فرودهاي مكرر و زير و بمها ، ديگر بستگي به طبيعت خود او ، حساسيتها و توانايي هاي معمار دارند .
اگر معمار آنگونه است كه بايد باشد ، با تكنيك آماده خود و با وجدان تمام براي مشتري كار ميكند ، شخصيت مشتري خود و سلايق او را به شكلي آرماني عرضه ميكند و كاري ميكند كه احساس كند بنا ، خانه اوست و واقعا هم هست . به حدي كه بتواند از ته دل بگويد ، خانه خود را به تمام خانه هايي كه تا بحال ديده است ترجيح ميدهد.
و در نهايت اينكه يك معمار نمي تواند جزئيات مهم و تعيين كننده مفهوم ذهني خود را بر عهده دستياران خود بگذارد. هر قدر هم كه اين دستياران همدل و توانا باشند ، باز هم معمار فقط ميتواند همان قدر ملاحظه آنان را بكند كه استاد آداب دان نقاشي ، ملاحظه شاگردش را ميكند و به او اجازه ميدهد جزئيات تابلوي استاد را بكشد .
معماري كه كار فردي ميكند ، بايد تكنيكي داشته باشد ، كاملا شكل يافته و خاص خودش . كه اگر بارور شد ، به همراه خود او رشد ميكند و اين كار با تعميق درك و قدر شناسي از زندگي ، شخصيت فرد را كه براي خدمت به او گرفته شده است ، صميمانه تر پيشگويي و آرماني خواهد كرد.

متشكرم

به نظر شما تحولات كنوني تكنولوژي به ويژه مبحث ديجيتال چه تاثيري در زمينه هنر از جمله معماري دارد؟

بنام خدا

تحولات كنوني تكنولوژي ، مخصوصاً مبحث ديجيتال ، نه تنها از قابليتهاي يك هنرمند معمار نمي كاهد ، بلكه آنرا ملموس تر كرده و سبك و سياق جديدي را در زمينه هنر بوجود خواهد آورد.
و دقيقاَ اين مفهوم را تداعي خواهد كرد كه " زمان بعدي از فضاست و نمي تواند در بند مكان باشد" و همچنين اين گفته ها عينيت پيدا خواهد كرد كه " معماري هرگز به مفهوم واقعي كلمه ، مانا نيست و آنچه ماناست مفاهيم و ايده ها هستند و معماري بدون مفهوم زمان وجود ندارد ، چون تجربه اي همزاد و همراه زمان است."

با گذشت زمان و پيشرفت تكنولوژي ، اين مفاهيم را بهتر درك خواهيم كرد . چرا كه با ايجاد يك دنياي مجازي ديجيتال ، معمار براحتي ميتواند آنچه را كه در ذهن خلاق خود تداعي كرده است به عرصه ظهور برساند.

در طول تاريخ نيزهنرمندان خلاق ، در ذهن خود ايده هايي را ميپروراندند كه بسا در قسمتهايي به نقاط كور برخورد كرده و دچار خطا مي شدند. و نهايتاَ نيز بنا به دلايل گوناگون ، از جمله پيدا نكردن نقاط كور آن و يا بالا بودن هزينه هاي طرح و يا بدلايل ديگر ، طرحها را نيمه كاره رها ميكردند . از مشهورترين آنها لئونارد داوينچي را ميتوان نام برد كه بيشترين طرحهاي نيمه كاره را داشته است.
و در خاتمه اينكه ، با دانستن اين موارد ، به اهميت اين تكنولوژي جديد ، يعني دنياي مجازي ديجيتال و تاثير آن در كليه هنرها ، مخصوصاَ در معماري پي خواهيم برد.
و لازم به تاكيد نخواهد بود كه دوستان هنرمند و خلاق ، با به روز كردن خود به آخرين تحولات در تكنولوژي ، نحوه استفاده و كنترل آنرا بيآموزند.

و اما آينده كار ، براستي هر چه ساده تر خواهد شد. با خطوط و فرمهايي كمتر ، اما گويا تر ، با زحمت كمتر اما روشنتر ، تجسمي تر ، روانتر و ارگانيك تر خواهد شد. و كار به جايي خواهد رسيد كه علاوه بر جفت وجور و كاملتر شيوه ها و فرآيندهايي كه در خلق آنها به كار گرفته ميشوند ، چيزهاي بيشتري را خواهيم يافت كه از لحاظ روش يا فرايند كاملتر و زيباترند. و آنها را با تميزترين و قدرت مندترين اثر سر پنجه هاي خويش آرماني خواهيم كرد./
متشكرم

بنام خدا

معماري چيست ؟


معماري تمرين هنرمندانه سرهم بندي کردن يک پلان از پيش معلوم نيست. طرحها با توجه به سه بعد، که موجوديتي ارگانيک دارند ، شکل مي گيرند و منظره بنا به اين ترتيب حاصل خواهد شد. با آن که هميشه اين امکان وجود دارد که منظره آتي طرح تصادفي باشد. ولي من معتقدم که اگر اجزاي پلان درست کنار هم چيده شوند و ابعاد هم واقعا درست باشند ، منظره زيبا خود به خود حاصل خواهد شد.
وقتي کسي بنا بر ذوق و سليقه خود طرح پرسپکتيو را بزند و بعد پلان را سر هم بندي بکند ، تا با آن جور دربيايد ، ساختماني که ميسازد لايق نام معماري نخواهد بود.
حاصل اينگونه روش ها ، فقط نقاشي صحنه است. طرح پرسپکتيو شايد گواه خوبي کار باشد اما مايه پرورش آن نيست. در اينجاست که اصول زيبايي شناختي ، هويت و مجموعه ارزشهاي ساختمانها را روشن ميکند.
معمار بيش از بقيه اعضاي خانواده هنرهاي زيبا مجبور است خود را انکار کند و وسوسه چاشني زدن به کار و به اصطلاح دوست داشتني کردن تک تک جزئيات ، هميشه وسوسه اي است بزرگ. اما بايد در برابرش مقاومت کرد ، تا کل کار براستي گوياي وظيفه نهايي آن باشد.
اگر معمار بگذارد که هر يک از عناصر به طور انفرادي و به بهاي از دست رفتن آرامش و سکون نهايي قد بر افرازد و جلوه بفروشد ، در واقع در امانت خيانت کرده است ، چرا که هر ساختماني ، زمينه يا چارچوب زندگي انسان در ميان ديوارهاي آن است و از بيرون نيز طبيعت شکوفان را جلوه ميدهد .
عاليترين وظيفه يک ساختمان بايد ارتباط با زندگي انسان در درون و شکوفايي طبيعت در بيرون باشد و ايجاد و حفظ هماهنگي و همنوايي راستين ميان آنها ، که باعث ميشود ساختمان به اين ترتيب ، به ماُمني مطمئن براي زندگي بدل شود.
بنابراين معماري ، کاملترين شکل متعارف کردن است و پس از موسيقي ذهني ترين هنرهاست.
محدوديتهاي يک هنرمند بهترين دوستان او هستند . هيچ کاري مهمتر از اين پيش روي معمار قرار ندارد که از اين ابزار معمول تمدن به بهترين نحوي سود ببرد .
و در خاتمه اينکه معماري ميتواند لايق مقام رفيع خود يعني هنري از هنرهاي زيبا باشد و معماري ميتواند تعهدي را که در برابر مردم تقبل کرده است ، اجرا کند ، تعهدي که طبيعت حرفه خود را بر دوش او گذاشته است.
متشکرم

بنام خدا

سادگي در معماري
سادگي و آرا مش از خصوصياتي هستند که ارزش راستين هراثر هنري را تعيين ميکنند
اما سادگي به خودي خود نه هدف است و نه مسئله اي است پيش پا افتاده.
سادگي در واقع وجودي است داراي وحدتي آنچنان زيبا و با شکوه که ناهمسازي و هر آنچه بي معناست در آن از ميان رفته باشد.
يکي از عيوب انسان عشق مفرط به جزئيات است که بيش ازهر عيب ديگري ، هر چيز را که از ديد هنري يا از منظر زيبايي شناسي زندگي ، زيبا باشد نابود کرده است. عشقي که ابتذالش لاعلاج است .
اگر اين سادگي را در طرح هايمان نيز رعايت کنيم ، همزمان با آرامش به يک انسجام و اصالت دست يافته ايم. خيلي از خانه ها هستند که اگر نگوييم شبيه صحنه هاي نمايش يا تابلوهاي منظره اند ، دست کم به فروشگاه هاي خرازي و خرده ريز فروشي ميمانند. فقط ظاهر گرانقيمت داشتن ، استفاده از زينت و زيور را توجيح نميکند.
ظاهر ساختمان بايد چنان باشد که انگار از دل طبيعت بيرون آمده است و در محيط دور و برش حضور دارد و با آن هماهنگ است. و البته در مورد معماري داخلي نيز اين سادگي بايد حفظ شود.
رضايت بخش ترين آپارتمانها ، آنهايي هستند که اکثر اثاثشان يا تمامي آنها ، همچون بخشي از طرح اوليه در داخل شان کار گذاشته شده و در آنها کل ، همچون واحدي منسجم در نظر گرفته شده است . ودر مورد رنگ آميزي نيز ، بايد همچون اشکال طبيعي ، متعارف شوند تا براي زيستن انسان مناسب گردند و با دکوراسيون داخل نيز تطبيق يابند.
خانه اي که هويت دارد ، احتمال آنکه با گذشت زمان ، ارزش اش افزايش يابد ، بيشتر ميشود ، حال آنکه خانه اي که باب و مد روز ساخته شده ، در مدت کوتاهي از مد مي افتد و کهنه ميشود و به صرفه هم نيست.
و در خاتمه بنا ها هم بايد مثل آدمها ، بيش از هر چيزي ساده ، صادق و بي غل وغش باشند و در حد امکان زيبا و دوست داشتني.
متشکرم

بنام خدا

الهام از طبيعت براي رشد و اعتلاي معماري

طبيعت مواد خام را براي شکل گيري وجوه اصلي معماري فراهم آورده و فرمهاي معماري هم به شکلي که امروزه مي بينيم از درون همين وجوه رشد کرده اند و با آنکه قرنها ست سمت وسوي فعا ليت ما ، عمد تاً پشت کردن به طبيعت و جستجوي الهام در کتابها وچسبيدن کورکورانه و برده وار به فرمولهاي خشک و مرده بوده است اما گنجينه الهامات طبيعت تمام ناشدني است و چنان غني که هرچه از آن بردارند باز پاياني ندارد.
براي معمار هنرمند هيچ منبع زيبايي شناختي به اندازه درک قانون طبيعت ، الهام بخش و مفيد نيست. و البته طبيعت هم هيچوقت حاضر و آماده در دسترس نيست. و در مورد معمار هم ، همين صدق ميکند. با اين همه ، طبيعت در پس همه اشکال مشهودش ، يک مکتبي عملي دارد. معمار ميتواند در همين مکتب درکي از واقعيت را در ذهنش پرورش دهد که وقتي آنرا عملاً در کار خود پيا ده ميکند ، فراتر از واقع گرايي درهنر خود ميرود. در آنجا احساسي به او الهام ميشود که هرگز تا حد احساساتي گري رقيق تنزل نميکند و ياد ميگيرد که با دستي مطمئن تر ، مرز بسيار گيج کننده ميان چيزهاي عجيب و چيزهاي زيبا را ترسيم کند.
معمار بايد وحدت را درک کند در کجا ميتواند وحدت را چنان که در مکتب طبيعت يافت ميشود پيدا کند؟ درچه جاي ديگري ميتواند اين درسهاي عيني را که طبيعت با دست و دلبازي تمام آموزش ميدهد فرا گيرد؟ درکجا ميتواند تمايز فرمها را در درختان که تعيين کننده ي هويت است مطا لعه کند؟
هنر ژاپن بيش از هنر ملتهاي ديگر با مکتب طبيعت رابطه صميمانه دارد . در زبان رايج و معمول روزمره ژاپن کلمات بسياري همانند " ادابوري " ميتوان يافت که اگر بخواهيم خيلي دقيق ترجمه اش کنيم " شکل قرار گيري شاخه هاي يک درخت" ميشود. در فرهنگ ما چنين کلمه اي وجود ندارد و هنوز هم به آن اندازه متمدن نشده ايم که به اين چيزها بينديشيم . اما معمار نه تنها بايد انديشيدن به اين چيزها را بياموزد ، بايد تازه کردن گنجينه واژگان خود و تجهيز آن با واژه هاي مفيدي به، با معنايي اين واژه را نيز در اين مکتب فراگيرد.
و نهايتاً اينکه معمار بايد جهت رشد و اعتلاي فرهنگ معماري از طبيعت الهام گرفته و همانند بزرگان و استادان معماري سده هاي قبل به آغوش طبيعت بازگردد.
متشکرم

بنام خدا

تلفيق معماري و ساختمان سازي


همه انسانها فارغ از تخصص هايشان با فضا (معماري) رابطه برقرار ميکنند . آدمي مستقل از اينکه چه حرفه اي دارد، از بناهاي اطرافش تاثير ميگيرد. ديدگاه موجود در عوام ، بر اين باور متکي است که معماري مقوله اي خارج از آدمي است و ميتوان با آن همانند يک شيئ رفتار کرد. نتيجه چنين ديدگاهي ، گسترش شهرهايي است که در آن سودآوري و اقتصاد نقش اول را در فضاهاي عمومي و خصوصي بر عهده گرفته اند و نه مباني دانش معماري.
در اينجا اين سئوال پيش ميآيد که کدام بنا ها معماري هستند و کدام ها ساختمان سازي؟ چه مجموعه اي از آنها معماري هستند و چه ترکيبي از آنها ساختمان سازي ؟ و آيا ترکيب اين دو مقوله ممکن است و يا اين دو واژه از اساس متفاوتند؟
براي پاسخ به اين سئوالات ابتدا بايد تعاريف مختصر هر دو واژه را داشته باشيم.
ما در بنا ها و فضاهايي زندگي ميکنيم که به نوعي سازماندهي شده اند. و اگر اين فضاهايي که پيرامون ما هستند ، هر چه بيشتر پاسخگوي نيازهاي روحي و رواني انسان باشند و به احساسهاي بشري بيشتر ارج بگذارند و امکان گشايش و تعادل جسم و جان آدمي را بيشتر فراهم آورند ، معماري بيشتر تحقق يافته است . و در مقابل هر چه مباني سازماندهي فضا ، بر پاسخگويي صرف به نيازهاي کالبدي (بدني) ما استوار باشد و نقش سودآوري در سازماندهي فضا عمده بشود ، ما با ساختمان سازي روبرو خواهيم بود .
بدينترتيب هم معماري و هم ساختمان سازي فضاي پيرامون ما را سازماندهي کرده اند.
در خاتمه و جمع بندي، اگر ما بتوانيم در طراحي هايمان اين دو شيوه را باهم تلفيق دهيم ، خواهيم توانست با اتکا به تکنولوژي روز و احترام به نيازهاي روحي و رواني انسان ، يک معماري فرا مدرن بوجود آوريم.
متشکرم

بنام خدا

تقابل ديدگاه هاي هنر

مقايسه معماري سنتي ايران در مقابل معماري مدرن غرب ميتواند ما را به نتايج متفاوتي رهنمون سازد. هدف از روياروي قراردادن اين ديدگاه ها ، نمايش برتري يكي نسبت به ديگري نيست ، بلكه اطلاع از حضور همزمان آنهاست. مهم اين است كه بدانيم چه ميخواهيم ، تا با توجه به امكانات و محدوديت هر يك از اين ديدگاه ها ، برد و كاربرد آنها را مد نظر قرار دهيم. هر يك از اين ديدگاه ها ، چراغي است كه ميتواند بر حسب توان خود ، محدوده اي را روشن كند.
كاملا منطقي است كه بايد از تحولات معماري غرب با خبر باشيم و به همان اندازه نيز منطقي است بدانيم ، كه براي چه ميبايست از آنها اطلاع داشته باشيم و چگونه آنها را به كار ببنديم. و جان كلام اينكه ما با چه ديدگاهي به اين تحولات نگاه ميكنيم.
واضح است كه بايد بر حسب دسته بندي و نام گذاري غربي ها و همانند يك شهروند غربي كه در متن آن جوامع وجود دارد ، بطور طبيعي به اين موضوع نگاه كرده و آنها را درك كنيم. و آنچه از صافي ادراك ميگذرد و به ما ميرسد ، خود زايش سئوالاتي خواهد بود كه پاسخ قاطع و مدوني برايشان وجود ندارد. و اگر بخواهيم اين دسته بندي ها و اصطلاحات و نام گذاريها را ، بر اوضاع معماري ايراني منطبق كنيم كار دشواري را در پيش رو خواهيم داشت.
آنچه مسلم است معماري غرب مدام در تحول بوده و بسرعت ، زايش ومرگ سبكها و شيوه هاي جديد در معماري را اعلام ميكند و با بررسي جزء به جزء بنا هاي ساخته شده ، چندين سبك را استخراج و ويژه گيهاي آنها را دسته بندي ميكند و با سازه هاي اعجاب آور و مصالح جديد ، با شدت هر چه بيشتر به توليد ميپردازد.
ولي آنچه مسلم است و باور عمومي نيز بر اين است كه ديگر معماري مدرن خسته كننده شده است . و گواه اين مدعا همين است كه معماري مدرن غرب براي رفع خستگي ، در حال احداث بناهايي با رنگ و شكل و مصالح جديد و تنوع در آنهاست . تا شايد بتوان از اين طريق صداي مخاطبان را ساكت كرد. و البته آنچه ناشنيدني است صداي مخاطبان و مصرف كنندگان آن فضا ها و بناها است. و جالب اينكه هيچ مورخ هنري به واكنشهاي مردم و مصرف كنندگان توجهي ندارد و همچنين منتقدان و سبك شناسان معماري نيز بيشتر درگير تقسيم بنديها و وضع واژه هاي تازه هستند.
در اين ميان هنگامي كه به معماري سنتي ايراني ميرسيم و وقتي به مقوله حياط مركزي در معماري برميخوريم كه در قرون متمادي از ديرباز تا امروز در معماريهاي مختلف مورد استفاده قرار گرفته ، نميتوان ، بي زمان بودن و بي مكان بودن اين شكل از معماري را ناديده گرفت . و نتيجه نگرفت كه اين شيوه از سازماندهي فضا مستقيماً مرتبط است با بخشي از نيازهاي ماناي آدمي كه به مكان و زمان خاصي تعلق ندارد.
مسلماً هر اثر هنري در زمان و مكان خاصي خلق ميشود ولي چون در همه زمانها و مكانها بر دل مينشيند لاجرم ماندگار و جهاني خواهد ماند.
در جمع بندي ، اين تقابل را ميتوان به اين شكل خاتمه داد كه معماري غربي يك اثر هنري جهاني ، " بي مكاني " و معماري سنتي ايراني يك اثر ماندگاري ، " بي زماني " را خلق كرده است.
متشكرم

بنام خدا

ارزيابی ديدگاه های هنر

رابطه اثر هنری با آدمی رابطه ای است ضروری و بی واسطه ، يعنی از يك طرف پس از خلق اثر هنری ، چه هنرمند بخواهد و چه نخواهد ، اثر از حوزه مالكيت او بيرون ميايد و از طرف ديگر درگيری آدمی با هنر و آثار هنری اجتناب ناپذير است.

آنچه در اين رويارويی رخ ميدهد كليت اثر است كه روح و روان آدمی را متاَثر ميسازد و اين تاثير در اجزاء   يك اثر هويدا ميشود.

معمولا هنرمند  در خلال تجزيه يك اثر به عوامل تشكيل دهنده آن ، به محض مشاهده نوعی تفاوت در عوارض ، مثلا در اشكال ، رنگها ، فضاها ، سازه ها و يا مصالح ، اعلام نو آوری ميكند. و با اين اعلام آن اثر را مشخص كرده و يا سبك و دوره جديدی را برای آن در نظر ميگيرد. حتی اگر اين اثر فاقد جنبه های هنری باشد و جالب اينكه آن اثر را به صرف نو آوری هنرمندانه قلمداد ميكنند.

با اين شيوه برخورد ، آثار گذشته به طبقه آثار تاريخی ، قديمی و سنتی تبديل ميگردد. و اين ديدگاه خواسته  يا ناخواسته ، تاريخ مصرف بسياری از آثار هنری را سپری شده اعلام ميكند.

عواقب فرهنگی اين شيوه ، عبارت است از توقع نوآوری !. كه در نزد هواداران هنر ، مقوله ای هست مقبول ، كه از پيش مسلم فرض ميشود.

 و همه نوآوری را ضرورت ميدانند ، تا جائيكه به صرف نو بودن و متفاوت بودن ، هنرمندانه نيز ارزيابی ميشود.

حاميان اين ديدگاه ها عمدتاً دانشگاه ها هستند. مراكزی كه بزرگترين بازار مصرف توليدات مورخان و منتقدان هنر به حساب می آيند. و توليد مطلب برای تدريس ، بازار نامگذاری و اعلام نوآورها را هر چه داغتر كرده است.

در سراسر جهان مراكز دانشگاهی،  به ندرت بوجود آورنده جريانات هنری و خالق آثار هنری بوده اند ، در حالی كه دانشگاه ها ميتوانند مهمترين مرجع آگاهی و بسط فرهنگی و اجتماعی باشند و با اشاعه احساس های هنری كل جامعه را متحول سازند.

فرار هنرمندان از دانشگاه ها و جدال هنرمندان حرفه ای با اين مراكز بهترين گواه اين مهم ميباشد.

متشكرم/

 بنام خدا

 اهميت تحقيقات

تحقيقات در جامعه ما هنوز آن جايگاه واقعی خودش را پيدا نكرده است . و ما اصولا بعنوان نياز به اين مقوله نپرداخته ايم . به نظر من يكی از دلايل عقب ماندگی آن كند بودن تبادل اطلاعات ميباشد.
همانطوری كه ميدانيد تحقيقات در واقع بخشی از يك روند مبادله اطلاعات است. يعنی جمع آوری اطلاعات ، تحليل و ارائه آن به ديگران . هنگاهی كه جامعه ، اطلاعاتی نباشد تحقيقات نيز كاربردی نخواهد بود و صرفا جنبه تجملی و تشريفاتی خواهد داشت. در جامعه ای كه هيچيك از اعضاء آن نيازی نمی بيند كه اطلاعات هر چند كوچك خود را بعنوان يك وظيفه و يا يك رسالت در اختيار ديگران قرار دهد ، واضح است كه در چنين فضای سنگينی كار تحقيقاتی بسيار دشوار خواهد بود.
در حقيقت ما تبديل به مصرف كننده اطلاعات شده ايم تا ايجاد كننده آن . و اين فرهنگ غلط در سطوح پائينی جامعه بيشتر ملموس ميشود. و هر روز بدنبال آن هستيم تا با استفاده از آخرين تكنولوژی سريع اطلاعات يعنی دنيای اينترنت و ساير منابع ، بشدت دنبال جمع آوری اطلاعات باشيم و غافل از اينكه اگر اين اطلاعات همانند يك پروسه قسمت دوم و سوم خود را طی نكند يعنی ( تحليل و ارائه آن به ديگران ) هيچوقت نخواهد توانست از قوه به فعل تبديل شود. بصورت ساده اينكه ، اين اطلاعات هنگامی مفيد و مثمر ثمر خواهد بود كه دراختيار بقيه قرار گيرد و در چنين حالتی ميتواند به واژه تحقيقات تبديل شود.
از اين مسائل هم كه بگذريم اهميت تحقيقات در كل جامعه نيز مشخص و روشن نيست و مسئوليت ، وظايف و رسالت آن نيز مشخص نشده است. بعبارتی ما در كارها و اختيارات بيشتر به تك روی شهرت داريم تا كار و فعاليتهای گروهی و جمعی. و اين يكی از معضلات كشورهای جهان سومی ميباشد. اين روش كار بصورت فردی در كشورهای صاحب علم كاملا مردود شناخته شده است .ولی فرهنگ كار گروهی در كشورهای صاحب علم ، از دبستان گرفته تا بالاترين سطوح عالی ، شناخته شده و جا افتاد ه شده است. بطوريكه امتيازهايی كه در اختيار كارهای گروهی گذاشته ميشود ، هيچوقت در اختيار يك كار فردی گذاشته نميشود. و ما حتی ميتوانيم اين امر مهم را در مراكز دولتی آنها نيز مشاهده كنيم.
دانستن اين مطالب سنگينی وظايف ما را بيشتر افزايش ميدهد . چرا كه با يك نگاه اجمالی به مؤسسات و شركتهای مهندسی وساير مراكز ، متوجه عدم مشاوره در كارها ميشويم. و اين سئوال پيش می آيد كه آيا مثلا چند درصد شركتهای مهندسی ما را مهندسين مشاور تشكيل ميدهد ؟ و ما هر روز شاهد رشد قارچ مانند شركتهای مهندسی هستيم و دريغ از هر گونه مشاوره و كار گروهی .
اميدوارم اين مطالب فقط يك انگيزه مختصری در دوستان ايجاد كند تا اين مهم را مد نظر قرار دهند.
متشكرم