RSS  

بنام خدا

معماري چيست ؟


معماري تمرين هنرمندانه سرهم بندي کردن يک پلان از پيش معلوم نيست. طرحها با توجه به سه بعد، که موجوديتي ارگانيک دارند ، شکل مي گيرند و منظره بنا به اين ترتيب حاصل خواهد شد. با آن که هميشه اين امکان وجود دارد که منظره آتي طرح تصادفي باشد. ولي من معتقدم که اگر اجزاي پلان درست کنار هم چيده شوند و ابعاد هم واقعا درست باشند ، منظره زيبا خود به خود حاصل خواهد شد.
وقتي کسي بنا بر ذوق و سليقه خود طرح پرسپکتيو را بزند و بعد پلان را سر هم بندي بکند ، تا با آن جور دربيايد ، ساختماني که ميسازد لايق نام معماري نخواهد بود.
حاصل اينگونه روش ها ، فقط نقاشي صحنه است. طرح پرسپکتيو شايد گواه خوبي کار باشد اما مايه پرورش آن نيست. در اينجاست که اصول زيبايي شناختي ، هويت و مجموعه ارزشهاي ساختمانها را روشن ميکند.
معمار بيش از بقيه اعضاي خانواده هنرهاي زيبا مجبور است خود را انکار کند و وسوسه چاشني زدن به کار و به اصطلاح دوست داشتني کردن تک تک جزئيات ، هميشه وسوسه اي است بزرگ. اما بايد در برابرش مقاومت کرد ، تا کل کار براستي گوياي وظيفه نهايي آن باشد.
اگر معمار بگذارد که هر يک از عناصر به طور انفرادي و به بهاي از دست رفتن آرامش و سکون نهايي قد بر افرازد و جلوه بفروشد ، در واقع در امانت خيانت کرده است ، چرا که هر ساختماني ، زمينه يا چارچوب زندگي انسان در ميان ديوارهاي آن است و از بيرون نيز طبيعت شکوفان را جلوه ميدهد .
عاليترين وظيفه يک ساختمان بايد ارتباط با زندگي انسان در درون و شکوفايي طبيعت در بيرون باشد و ايجاد و حفظ هماهنگي و همنوايي راستين ميان آنها ، که باعث ميشود ساختمان به اين ترتيب ، به ماُمني مطمئن براي زندگي بدل شود.
بنابراين معماري ، کاملترين شکل متعارف کردن است و پس از موسيقي ذهني ترين هنرهاست.
محدوديتهاي يک هنرمند بهترين دوستان او هستند . هيچ کاري مهمتر از اين پيش روي معمار قرار ندارد که از اين ابزار معمول تمدن به بهترين نحوي سود ببرد .
و در خاتمه اينکه معماري ميتواند لايق مقام رفيع خود يعني هنري از هنرهاي زيبا باشد و معماري ميتواند تعهدي را که در برابر مردم تقبل کرده است ، اجرا کند ، تعهدي که طبيعت حرفه خود را بر دوش او گذاشته است.
متشکرم